[ « 3 » وَ مُبَاهَاةِ الْمُكْثِرِينَ وَ الْإِزْرَاءِ بِالْمُقِلِّينَ وَ سُوءِ الْوِلايَةِ لِمَنْ تَحْتَ أَيْدِينَا وَ تَرْكِ الشُّكْرِ لِمَنِ اصْطَنَعَ الْعَارِفَةَ عِنْدَنَا « 4 » أَوْ أَنْ نَعْضُدَ ظَالِماً أَوْ نَخْذُلَ مَلْهُوفاً أَوْ نَرُومَ مَا لَيْسَ لَنَا بِحَقٍّ أَوْ نَقُولَ فِى الْعِلْمِ بِغَيْرِ عِلْمٍ ] و فخر فروشى ثروتمندان و تحقير تهى دستان و بدى سرپرستى نسبت به زيردستمان ، و ترك سپاس نسبت به كسى كه به ما احسان و خوبى كرده . خدايا ! به تو پناه مىآوريم از اين كه ستمگرى را يارى كنيم ، يا ستم ديده‌اى را تنها گذاريم ، يا آنچه كه براى ما حق نيست بخواهيم ، يا بدون آگاهى در امور علمى سخن گوييم . 17 و 18 - فخرفروشى ثروتمندان و خوار شمردن تهيدستان نازيدن به خود و مباهات نمودن به خويش به خاطر ثروت و مال ، در مقابل كوچك شمردن تهيدستان و نيازمندان ، حالت بسيار بدى است كه گروهى از مردم در تاريخ حيات به آن دچار بوده و اكنون هم به آن دچارند . اين كوردلان غفلت زده و اين فراموشكاران بدبخت ، به چيزى مىنازند كه در گذشتهء عمرشان از آن تهيدست بوده و در آيندهء از زمانشان نيز از آن تهيدست مىگردند . اينان به چيزى فخر مىنمايند كه اگر در عدالت به دست نيايد و به اقتصاد و قسط و برابر با قوانين الهى خرج نشود ، محصولى جز حسرت ابدى و عذاب دائمى